Düşüncelerin Kuklası

Lise yıllarım geldi aklıma nedense.
Halbuki eskileri anacak kadar yaşlı da değilim.
Hastalıklı düşüncelerden kaçmaya çalışırken,
Kıt beyinlerin duvarlarına tosladığımdan olsa gerek,
Bir yalnızlık düştü içime.
Biraz da güvensizlik gibi sanki.
Kadıköy Anadolu hatıralarım çekti aldı beni boşluktan.

Ne kadar yazık yıllar içerisinde bizim kadar sınırsız ruhları bu hale getirmeleri,
Kaçacak yer bırakmamaları.
Lisede bile bahçe duvarlarına tırmanırken dersteki öğretmenlere el sallar kaçardık.
Ertesi gün muzipçe kızardı öğretmenlerimiz bize.
Okul kırmayan öğrenci mi olur hiç?
Kırmıyorsa sorun vardır.

KAL - Hayatımın en özgür manzarası

İşte o aslında içinden çıkmayı hiç istemediğimiz yüksek duvarların arasında,
Hepimiz özgürdük, zihinlerimiz, ruhlarımız özgürdü.
Şimdi ise hiç duvar yok, sınır yok.
Tercihlerinin hepsi kişilerin kendilerine ait ama ne bedenlerimiz ne zihinlerimiz ne de ruhlarımız özgür.

....ymış meğer...

Biliyorduk böyle olacağını evet.
Hazırdık zaten.
Ve yaşıyoruz bu zorluğu.
Ama eylemlerimize şiddetle karşı çıkanların arasından çıkıp,
Tekrar özgür olmanın yolunu bulduk biz.

Sıkıntı bunu çekemeyenlerde,
Kendileri yaşayamadığından, bize de yaşatmamaya çalışanlarda.
Ne farkederki?
Sonuçsuz çabalar bunlar.
Anlayamazlar bunu...

Nedir bu haset?
Neden?
Gelip bizle bu güzelliği yaşamak varken hem de.
Ne kadar güzeldir günün en yoğun zamanlarında bile gözünün önüne uçsuz bucaksız bir çayırın gelmesi.
Bunu ancak özgür, çocuk bir ruh hayal edebilir...

Kurtul artık şu beyninden!
(Görsel: Derek Riggs)

Nedendir bu hapislik duygusu?
Bir insan neden kendine bunu yapar?
Bir insan neden bundan korkar?
Neden zihnin özgürlüğünden korkar?
Öğretilmediğinden mi?
Yaşamadığından mı?
Yoksa daha ufacıkken ufku kapatıldığından mı?

Yazık değil mi peki?

Hayat öylesine güzelki...

Senin beynin anca kendini hapsetmeye yeter!
(Görsel: Derek Riggs)

Peki neden bu prangalama çabası?
Sen benim düşüncelerimi, davranışlarının ve ithamlarının hapsine alabilir misin?
Buna inanıp denemen bile ne büyük acizlik.
Ah zavallı...

O yolların hiç biri bana sökmez!

Bak! Üstüme Üstüme Geliyor!

Ben kendi yolumu çizmeyi aileciğimden öğrendim.
Anamın babamın mirasını sen çalabilir misin hiç?
Ah aymaz...

Özgürdük ya...
Özgürdük işte...
Hala öyleyiz ve bunun savaşını veriyoruz,
Bizi bağlamaya çalıştıkları bütün zincirlere rağmen...

Sorarım kim bizim düşüncelerimizi engelleyebilir?

Benim kalbim dağlarla atarken
Kim beni yerimde tutabilir?

Fotoğraf : Cihan Serter - Aladağlar'dan Ecemiş Ovası